Schrijfsels van een Super Shire

Waar zal ik eens beginnen?!

MAANDAG 13 FEBRUARI

 

Tsja, waar zal ik eens beginnen? Ja, bij het begin, maar wat is het begin? En is er al een eind? Moeilijke vragen voor een Shire, zelfs voor een Super Shire.

Ik denk dat ik maar begin bij iedereen alsnog een super 2012 te wensen en daarna met mijn excuses aanbieden. Ik heb al een tijdje niets meer van mij laten horen, en dat is niet netjes. Maar, ik had een goede reden! Ik zat namelijk niet helemaal lekker in mijn velletje. En vel heb ik best veel, dus ga maar na..

Vorige keer vertelde ik jullie over mijn avontuur bij de tandarts. Dit bezoek heeft mij veel goed gedaan, maar toch voelde ik me nog niet helemaal top. Ik vond het ook helemaal niet meer leuk om te gaan rijden met mijn vrouwtje en ik wilde eigelijk alleen maar in de wei spelen. Ik weet nog dat ik les had met mijn vrouwtje, ik moest draven en de bocht om en dat voelde niet zo lekker. Even een bokje, was echt niet veel, maar ineens mijn vrouwtje in tranen! Ineens stond ze naast me en ik hoorde iets over het niet verder gaan met de les! Ik voelde me zo schuldig! Ik wilde sorry zeggen, maar haar besluit stond vast; ze ging niet meer op mij rijden totdat ze wist wat er met mij aan de hand was.

Een week later ging er een wereld voor mij open. Eerst vond ik het nog wat vreemd, een kleine vrouw met een gek groot blok waar ze op kon staan. Ik moest uit de stal, en de vrouw legde haar blok naast me neer. Ze ging erop staan en ging aan het werk. En toen.. oeh.. Ik ben gelijk vriendjes met haar geworden! Ik weet niet precies wat ze deed, maar het was zo lekker! Mijn hele rug werd gemasseerd! Heerlijk! Ik voelde me weer als herboren! Alles voelde zo los en ontspannen! Heerlijk! Ik voelde me direct stukken beter! Eerst wel even spannend, het voelde niet alleen los, maar voor mijn gevoel ging ik alle kanten op! Zeker tijdens de eerste drie lessen na de massage. Ik moest alles weer opnieuw voelen en leren. Bizar!

Maar nu, nu voel ik me super! En dat zal mijn vrouwtje merken ook! Ik heb niet alleen zin om de wei in te gaan en te werken, maar ook om kattenkwaad uit te halen. Ik ben nu eenmaal een Shire!

 

Doe je mond maar even open, dan zal de tandarts eens kijken..

MAANDAG 21 NOVEMBER

 

Bleh.. Bleh bleh bleh.. Dat is het gevoel dat ik voornamelijk heb. Bleh. Duidelijker kan ik niet zijn. Ik voel me bleh. Op de wei heb ik het wel naar mijn zin, en ik kan ook nog wel genieten van het eten, maar ik voel me bleh. Ik zit niet lekker in mijn vel en als mijn vrouwtje dan ook nog wilt rijden, dan voel ik me dubbel bleh. Ik wil gewoon niet! Ik vind het niet leuk, ik wil niet en het doet pijn. Pijn? Ja, pijn. Zoveel pijn dat ik niet weet hoe ik moet lopen. Zoveel pijn, dat ik niet meer met mijn vrouwtje wil rijden. Zoveel pijn, dat ik mijn oortje gewoon in mijn nek gooi wanneer ze met het zadel of hoofdstel aankomt. Kortom, ik voelde me echt bleh.

DSC_0009_1600x1200

Maar na vandaag is alles anders! Vanmorgen was het nog wel even bleh, iedereen mocht naar de wei en ik, ik moest binnen blijven. Gelukkig was mijn vrouwtje er al wel vroeg en die vertelde mij dat ik naar de tandarts ging. Klonk heel spannend en ik voelde me heel speciaal.. De tandarts.. Dat klinkt toch deftig, zeker voor een Shire! Maar ik had geen idee wat het inhield.

Ik werd heerlijk uitgebreid gepoetst en geborsteld. En toen kwam er een auto met twee mensen daarin. Een heel aardige vrouw en een Engels sprekende man. En toen wist ik zeker dat het goed kwam! Die man sprak Engels! Nederlands versta ik nog niet altijd, maar Engels is een eitje! Ik weet niet beter! En die man hield mij vast en vertelde mij in het Engels hoe braaf ik was, en mooi, en lief, en hoe goed ik het deed. Ik voelde me heel speciaal en wilde nog beter mijn best gaan doen.

De vrouw bleek de tandarts en voordat ik het wist was ze druk het aan veilen in mijn mond. Ik vond het best spannend, maar het deed helemaal geen pijn! Ik moest wel een gek ding in mijn mond en toen kon ik mijn mond niet meer dichtdoen. Best een grappig gevoel! En toen, na het veilen, nadat ik een appeltje had gekregen, kon ik wel een ronde dansje doen; de pijn was weg! k voelde me zo lekker! De tandarts vertelde nog wel tegen mijn vrouwtje dat ik mijn bespiering had aangepast op de pijn en dat het wel even tijd nodig had om dat weer op te lossen, maar dat maakte mijn geen zak uit. Ik voelde me weer toppie! En dat heb ik woensdagavond, tijdens de les, ook laten merken. Ik ging weer als een speer en voelde mij weer een hele stoere Super Shire!

 
 

Website made by Pink Picture